Donkere randjes, grote namen
Er zijn mensen die, ongeacht of ze het album al (meermaals) in hun bezit hebben, altijd een plaat moeten aanschaffen zodra ze in een tweedehandsbak werk van hun favoriete artiest tegenkomen. Welbeschouwd een perverse reflex, want wat moet je er eigenlijk mee? Maar soms heb je geluk.
Zo trok iemand ooit in een winkel in Middelburg voor de negentiende keer de LP Seventeen Seconds van The Cure uit een bak. Wappert er zo een live recensie uit de hoes, van een concert dat de band ooit gaf. Na wat beter kijken bleek het een krantenknipsel uit de PZC te zijn. Leuk natuurlijk, maar bij nog wat nauwkeuriger speurwerk bleek er ook een origineel concertticket in de hoes te zitten. Van een show die ze gaven in een circustent, in Vlissingen, in 1981.
The Cure is ondertussen al drieduizend jaar een van de grootste en meest invloedrijke alternatieve bands op aarde. En die speelden 44 jaar geleden dus doodleuk in Vlissingen op het parkeerterrein van het Nollenbos. De band zat toen al in een prettige neerslachtige spiraal en dat blijkt ook uit de setlist die we gerust klassiek kunnen noemen. Het échte donkere werk moest echter nog komen want het lijkbleke meesterwerk van the Cure, ‘Pornography’, verscheen pas ná deze circustent-tour. (Een cynicus zou zich welhaast af gaan vragen of de thema’s op dat album wellicht losjes zijn gebaseerd op een bezoekje aan Vlissingen begin jaren 80. Wie zal het zeggen).
De winkel waar dat ticket gevonden werd heette de Spin. De uitbater was Bart Gabrielse. Het was een mooie winkel. Collectie up to date, koffietje en een praatje voor degene die wilde. En dit alles tijdens een vrij dramatische periode voor ‘de platenwinkel’ an sich. Je zou het bijna vergeten maar die hele post –(illegale) download / pre-streaming fase was met terugwerkende kracht een behoorlijk rommelige episode voor die sector. Hulde aldus aan degenen die dapper doordeden!
Bart programmeerde veel bandjes in zijn winkel. Deed daarna een hoop muziek in de Drvkkerij, initieerde de Popronde in Middelburg en regelde van alles in de grote Kerk in Veere. Hij kwam ook ooit met de mogelijkheid om indie/punk-wonderkind Jay Reatard te boeken in Seventy-Seven. Net als the Cure een jaar of dertig ervoor, bevond ook Jay Reatard zich in een lekker donker en vuig spectrum van de alternatieve muziek. De man stond er stilletjes om bekend op de vuist te gaan met zijn publiek en de boel regelmatig kort en klein te beuken tijdens optredens. Fair enough dus, dat men een optreden in Sev in de kiem smoorde. Ware het niet dat hij een dag of twee later stierf na een overdose cocaine. Het zou voer zijn voor de popquiz en biografen, maar we hadden we dus Jay Reatard zijn allerlaatste show ooit in Middelburg kunnen hebben. En dan had er wellicht een poos later iemand een ticket van gevonden in een platenwinkel in een kalme provinciehoofdstad. Dat had potverdikkie mooi geweest. ‘Oh it’s such a shame’.
Tekst: Lennert Oosterling
Foto: Studio album, Seventeen Seconds van The Cure